Hoy


Hoy ha sido un día agotador… Ha pasado de todo ¿Por dónde empiezo? Por lo bueno…

Hoy en el cole de Martí se disfrazaban y hacían la rúa de carnaval a eso de las 16 h. Le pedí a mi jefa a ver si me dejaba salir un ratito para ir a verlo y hacer unas fotos… y me ha dejado salir (cómo voy a echar de menos este trabajo!!!). En total he estado 45 minutos fuera y cuando he vuelto he enseñado las fotos y bien, supongo que era “mi justificante”. He seguido trabjando hasta las 18:30; no os lo he dicho, pero desde esta semana hemos cambiado el horario, hacemos media hora más cada día y el viernes salimos a las 15 h.. Prondría las fotos de la rúa, pero lo que ha pasado después me ha quitado las ganas de todo.

Voy a recoger a Martí y ya he visto que estaba en plan insolente. Ha empezado a hacer el burro en el patio del cole, queriendo ir a distintos sitios y yo le seguía de cerca, hasta que se ha ido corriendo al final del patio (y no es pequeño). Se ha quedado jugando con la arena y yo estaba medio escondida en lo alto de todo, vigilando y esperando a que se diera cuenta que estaba solo y viniera corriendo… han pasado más de 20 min. y él no ha hecho ningún ademán de querer volver. Así que hecho una furia he ido a buscarlo y pensando si le daba una bofetada, le tiraba del pelo… Cuando me ha visto se ha ido corriendo, con la mala pata que ha huido de mí y ha seguido huyendo. Yo no sabía si chillar, correr o qué. Lo he seguido hasta la zona del bar que es por donde normalmente salimos para ir a casa… y lo he perdido. No me podía creer que hubiera salido a la calle él sólo. He ido corriendo y lo he visto por la acera a lo lejos, he empezado a llamarlo (a grito pelado), pero el señor al llegar al final de la calle ha cruzado… y ha seguido corriendo y cruzando calles hasta que se ha cansado, supongo ¿Y yo? Pues a la segunda calle que él a cruzado lo he perdido, no podía cruzar porque es una avenida ancha y él si había cruzado. He seguido andando mirando a ver si lo veía y nada… apunto he estado de llamar a la policía, en serio no me podía creer lo que estaba pasando.
Al final, cuando ya no sabía que hacer (y apunto de empezar a llorar de la desesperación), lo veo a lo lejos volviendo corriendo. Estaba al otro lado de la acera y sólo hacían que pasar coches, así que mientras venía hacia mí le iba chillando que se quedara quieto y cuando he podido he cruzado.
Cuando me ha visto se ha puesto a llorar pidiendome que no me enfadara… ¿qué no me enfade??? Le he dicho de todo!! Unas señoras (unas yayas) se han dado cuenta y han cruzado para explicarme lo que había pasado… La nieta, que las acompañaba, se había percatado de que Martí iba sólo, pero las abuelas se pensaban que iba con un señor, sólo que el señor pasaba bastante de su hijo y ni siquiera lo esperaba… Lo han reñido, me han dado la razón en el susto y que le tenía que dar un buen azote… aunque no le he dado ningún azote.
Lo mejor de todo es que después de reñirle una va y le da caramelos. Nos hemos despedido de las señoras y ya cuando no me podían ver le he dicho a Martí que me diera los caramelos, que lo que había hecho era muy feo y que no se merecía los caramelos. Hemos llegado a casa entre “mama, me perdonas”, “mama quiero jugar a los Simpson” (ya os explicaré la afición que tiene al juego de los Simpsons que me bajé en el movil) y entre “no te perdono”, “lo que has hecho es muy feo” y “te vas directo a la cama porque no te quiero ni ver”.

¿Qué os parece? A mí muy fuerte, nunca se había escapdo de esta manera, sí que se “pierde” frecuentemente por el Alcampo (los seguratas ya nos conocen), pero nunca había llegado al extremo de hoy. Le he preguntado que porque lo ha hecho y primero ha dicho que “quería ver el semáforo” y yo le he dicho que el semáforo lo puede ver conmigo y otra de las contestaciones era que “quería ir solo por la calle”.

En la cama directo lo he metido, hoy es que me hace una más y no respondo de mis actos del enfado que llevo.

4 Responses to “Hoy”

  1. Gatxan Says:

    Buf, jo t’entenc… a mi també m’hagués fet patir un munt. No sé… jo no en sé gaire de criatures però suposo que tot plegat ha estat una gamberrada… Això sí, et diria que siguis ferma i el tinguis castigat en serio l’estona que necessiti per adonar-se que hi ha coses que no es fan i coses, com aquesta, QUE NO ES FAN….

  2. Laura Says:

    Pues has reaccionado muy bien no? yo es que no sé que haré cuando tenga hijos pero vamos, que el azote si que se lo hubiese dado, aunque me gusta más lo que has hecho tú

  3. Mae Says:

    Mare de Déu. T’has d’haver espantat molt, nena! Espero que no t’ho torni a fer!! ¬¬

    PD.-Jo també vull llegir els posts privats!

  4. Isa Says:

    Menudo susto!

Leave a Reply

58 queries. 0.334 seconds.
Powered by Wordpress
theme by evil.bert